Malarstwo i rysunek Krzysztofa Iwina

Swoje obrazy realizuję w technice olejnej i akrylowej. Kiedyś - często na charakterystycznych podobraziach z ramą, która była integralnym składnikiem obrazu. Obecnie koncentruję się głównie na używaniu środków malarskich w warstwie wizualnej. Jako komunikat moje malarstwo jest niczym więcej jak tylko wyrażoną środkami plastycznymi poezją, którą próbuję formować czytelnie i jasno. Moje utwory traktują zazwyczaj bezpośrednio o człowieku, dotykają go pośrednio interpretując wytwory ludzkiej cywilizacji, kultury i sztuki lub dotykają problemów uniwersalnych.
Realizację świata zamkniętego na płaszczyźnie zaczynam od zaprojektowania grawitacji. Na samym początku intuicyjnie dobieram najlepsze parametry dla utrzymania porządku w obrazie, potem w trakcie innych prac - dokomponowuję mniej lub bardziej, krzykiem koloru, siłą waloru lub dźgnięciem kształtu tak aby wszystko grało czystym dźwiękiem... lub ewidentnym fałszem. (...)
Na początku rozbijam formę, nie całkiem, odłupuję kawałkami... wrzucam je do kapelusza, mieszam i z zamkniętymi oczami wyjmuję. Cieszę się na widok tego kiedy jakiś nieznany algorytm układa je na płaszczyźnie w sposób inny od pierwotnego, ciekawy, zaskakujący, zajmujący ale raczej mniej funkcjonalny niż ten rzeczywisty. (...)

Rysunek jest wyrazem mojego upodobania przypadku i improwizacji w tworzeniu. Daje mi wielką przyjemność obcowania ze strukturami, subtelnościami wzajemnych relacji najprostszych form - kreski, plamy z materią papieru i łączącej się z nim na różne sposoby farby.
Według mnie granica między rysunkiem a malarstwem jest bardzo płynna, stąd zdecydowałem się nie dzielić wyraźnie swoich prac pod względem zastosowanych środków wyrazu. Kreska w moich pracach rysunkowych prawie zawsze miesza się z plamą, razem jednak tworzą struktury, które decydują o tym, że nazywam je rysunkami. Tym bardziej, że najczęsciej są to albo monochromatyczne albo ograniczone do szarości gwasze.